کی گفته ما اشرف مخلوقاتیم. کی اجازه داده که ما به دیگر موجودات دنیا ظلم کنیم.
از بحث گیاهخوار بودن و حامی حیوانات بودنم بگذریم چون در مقالات مربوط به « وگان » و « حمایت از حیوانات » درباره اش حرف زدم.
مسئله اینجاست که روز به روز ظلم های جدیدی در حق موجودات زنده میشه که باعثش انسانه.
قربون بشر برم هر چی دم دستش بیاد می خوره ، حتی خفاش.
ماهی رو زنده زنده رو میز سرو می کنه ، درحالی که سیخ های چوبی به بدنش فرو رفته و با گوجه و زیتون تزئین شده و داره رو میز نفس های آخرش رو می کشه.
بشر تمام تلاشش رو‌می کنه تا بفهمه چطوری باید یه هشت پا رو زنده زنده بخوره ،بدون اینکه توسط پاهای هشت پا تو حلقش خفه بشه ‌.
ناخن مصنوعی واسه خودش درست می کنه که توش خالیه . بعد ماهی کوچولویی رو با یه مقدار آب می ندازه تو ناخن مصنوعیش . به نظرشم خوشگل میاد ، هم ناخن اقیانوسیش و هم خفه شدن ماهی . ای بابا دلش نمیاد برش می گردونه تو تنگ . بازم دلش نمیاد برش می داره می ندازه تو ناخنش و ناخن قشنگشو نگاه می کنه.
به کجا داریم می ریم ما ؟

تا کجا قراره ظالم بشیم ؟

به خاطر زیبایی خودمون ، به خاطر شکم چرانی ما چند تا حیوون دیگه باید قربانی بشن ؟
اگه اشرف مخلوقات بودن معنیش اینه ، من ترجیح می دم نباشم.